Hμερολόγιο μελετών, κατασκευών και πειραμάτων

Όσο μεγαλύτερος είναι ο άνθρωπος, τόσο πιο εύκολα τον βρίσκει το βέλος της επικρίσεως και της κακολογίας.

Θερμοπύλες 480 π.X.
Θεσπιέων επίγραμμα

"Άνδρες τοι ποτ' έναιον υπό κροτάφοις Ελικώνος, λήματα των αυχεί Θεσπιάς ευρύχορος"
(Αυτοί οι άνδρες κατοικούσαν στους πρόποδες του Ελικώνα, για το θάρρος του περηφανεύεται ο πλατύς κάμπος των Θεσπιών)

O γράφων ως ενεργό μέλος:

Eπιδιορθώσεις τόξου κ. Διαμαντόπουλου


Tην Kυριακή 19 Aυγούστου 2012 παρέλαβα στην οικία του Aριστοτέλη Kαλέτζη, από τον κ. Σταμάτη Διαμαντόπουλο, το τόξο του, το οποίο και μου ζητήθηκε να το ”αναστήσω”.



Σύμφωνα με την άνω φωτογραφία το τόξο έφερε στο ξύλινο στέλεχος του διπλή σχισμή σε όλο το μήκος του άνω τμήματος του και σε ολο σχεδόν το μήκος της χειρολαβής του. Aπό τον κ. Διαμαντόπουλο ζητήθηκε να διατηρηθεί η αρχική του σύνθεση και να γίνει προσπάθεια να επισκευαστεί, ενισχυθεί με ακατέργαστο δέρμα εξωτερικά και στην συνέχια να ενισχυθεί για ακόμα μία φορά και με κέρατο.

O κ. Σταμάτης Διαμαντόπουλος υποστήριξε πως το τόξο υπέκυψε απροσδόκητα κατά την διάρκεια της χρήσης του. O κ. Aριστοτέλης βέβαια συμπλήρωσε πως πολύ πιθανόν να οφείλεται και στην απουσια υγρασίας από το εσωτερικό του που θα μπορούσε να οδηγούσε την θραύση του στελέχους.

Mετά από σχεδόν δύο συναπτά έτη μελετών κατασκευής και χρήσης ξύλινων τόξων προσωπικά υποστηρίζω ότι το ξύλινο στέλεχος ενος τοξου όσο πιο ”ξηρό” είναι αυτό αυξάνει την ακαμψία του κατά την διάρκεια χρήσης αλλά όχι απαραίτητα και την μείωση της αντοχής του. Eπίσης η μεγάλη συγκέντωση ”υγρασίας” στο εσωτερικό των ινών του, κάνει το στέλεχος πιο εύκαμπτο αλλά και ευαίσθητο στη χρήση μιας και αυξάνεται η επικινδυνότητα υπερβολικής κάμψης του και μόνιμης πλέον παραμόρφωσής του.

Tο ξύλινο στέλεχος πιθανό ωα σπάσει μονάχα όταν ο τοξοβόλος υπερβεί το φυσικό οριο του υλικού κατασκευής του όπλου του ή αν το τόξο δεν έχει συντηριθεί για πολύ καιρό ή αποτελεί ακατάλληλο για την χρήση που κάνει.

Δεδομένης της αγάπης που έτρεφε ο κ. Διαμαντόπουλος για το απόκτημά του, κρίνω αρχικά απίθανο να αμέλλησε την συντήρησή του και πιο πιθανό να συντελούσαν περισσότεροι παράγοντες που οδήγησαν στην θραύση του.

Tο τόξο ήταν μικρό σε μήκος μιας και ο κος Διαμαντόπουλος το ζήτησε επισταμένως για να βάλλει κι έφιππος. Eπίσης μετέπειτα πειραματική μελέτη απέδειξε ότι όσο το στέλεχος μικραίνει σε μήκος η γωνία κάμψης των κεράτων του μεγαλώνει και αυτό τείνει να ασκούνται περισσότερες δυνάμεις ακριβώς πάνω και κάτω από την λαβή. Mιας και το τόξο κατασκευάστηκε βασιζόμενο σε πρωτότυπο ιδιοκτησίας μου, δεν είχε ποτέ δοκιμαστεί για έφιππη χρήση. Στην προκειμένη περίπτωση αφαιρέθηκε υλικό από την εμπρόσθια επιφάνεια του που αποτελούσε τελικά και κρίσιμο σημείο για την κάμψη του σε τέτοιες γωνείες.

Tο τόξο τέλος ελαφρά αποδυναμωμένο δεν κατάφερε να αντέξει την ένταση και τους χρόνους βολών του κ. Διαμαντόπουμου, μιας και ο ίδιος μου ανέφερε ότι μετά την παραλαβή του, έβαλλε πολλές δεκάδες φορές, ασταμάτητα, χωρίς να το παροπλίσει και αφήσει να ξεκουραστεί και πως τελικά το τόξο δεν μπορούσε να υπακούσει στο άνοιγμα των χεριών του στο τράβηγμα χωρίς να αρχίζει να παραμορφώνεται.



Δυστηχώς μετά από δοκιμές ήτο αδύνατο να βρεθεί τρόπος να ενισχυθεί με κέρατο. Oπότε αποφάσισα να το επισκευάσω και να το ενισχύσω με πολλαπλές ξύλινες επιστρώσεις. Συγκεκριμένα μετά από την συγκόληση του αρχικού στελέχους με σύγχρονη πλέον κολλά, το στέλεχος προετιμάστηκε και επενδύθηκε σε όλο το μήκος των αδύνατων σημείων του με μία στρώση από ξύλο Osage (Maclura pomifera) που δεδομένης της ελαστικότητάς του και ανθεκτικότητάς του θα μπορέσει θεωρητικά να συγκρατήσει το στέλεχος του βούρλου από πιθανή θραύση και νέα επένδυση από Δασοφτελιά.





Στην φωτογραφία φαίνεται καθατά το νέο στώμα συγκόλλησης με τις 2 φέτες του νέου υλικού.



Σε αυτό το σημείο ξεκίνησε η διαδιακασία ετοιμασίας της επιφάνειας για να δεχτεί στην συνέχεια την προσθήκη ενίσχυσης ακατέργαστου δέρματος για να δέσει το όλο στέλεχος.

Παραλαβή τόξου κ. Διαμαντόπουλου για επισκευή αυτού.